برای مشاهده مشخصات هر استان بر روی ناحیه مربوط به آن در نقشه کلیک کنید

معرفی وبلاگ
تـنـیـده یـاد تـو در تــار و پــودم مـیـهـن ای مـیـهــن/ بـود لـبـریـز از عـشـقـت وجـودم میهن ای میهن/... *ضمن تشکر از بازدید شما کاربر گرامی، امید است توانسته باشیم ذره ای از زیباییهای تمام نشدنی میهن عزیزمان ایران را در این وبلاگ نشان دهیم. راهنمایی های شما بزرگواران، چراغ هدایتگر ما خواهد بود.*
صفحه ها
دسته بندی موضوعی
آرشیو
لینک دوستان
سایت های منبع و مرتبط
لوگوها











كد لوگوي میهن ما

ابزارها و برنامه ها






Google

در وبلاگ میهن ما
در كل اينترنت

تماس با ما

آمار وبلاگ
تعداد بازدید : 10
تعداد نوشته ها : 4405
تعداد نظرات : 151

PageRank Checking Icon

آذربایجان شرقی
پخش زنده از وبلاگ میهن ما
آذربایجان غربی
پخش زنده از وبلاگ میهن ما
اردبیل
پخش زنده از وبلاگ میهن ما
اصفهان
پخش زنده از وبلاگ میهن ما
ایلام
پخش زنده از وبلاگ میهن ما
بوشهر
پخش زنده از وبلاگ میهن ما
تهران
پخش زنده از وبلاگ میهن ما
چهارمحال و بختیاری
پخش زنده از وبلاگ میهن ما
خراسان جنوبی
پخش زنده از وبلاگ میهن ما
خراسان رضوی
پخش زنده از وبلاگ میهن ما
خراسان شمالی
پخش زنده از وبلاگ میهن ما
خوزستان
پخش زنده از وبلاگ میهن ما
زنجان
پخش زنده از وبلاگ میهن ما
سمنان
پخش زنده از وبلاگ میهن ما
سیستان و بلوچستان
پخش زنده از وبلاگ میهن ما
فارس
پخش زنده از وبلاگ میهن ما
قزوین
پخش زنده از وبلاگ میهن ما
قم
پخش زنده از وبلاگ میهن ما
کردستان
پخش زنده از وبلاگ میهن ما
کرمان
پخش زنده از وبلاگ میهن ما
کرمانشاه
پخش زنده از وبلاگ میهن ما
کهکیلویه و بویراحمد
پخش زنده از وبلاگ میهن ما
گلستان
پخش زنده از وبلاگ میهن ما
گیلان
پخش زنده از وبلاگ میهن ما
لرستان
پخش زنده از وبلاگ میهن ما
مازندران
پخش زنده از وبلاگ میهن ما
مرکزی
پخش زنده از وبلاگ میهن ما
هرمزگان
پخش زنده از وبلاگ میهن ما
همدان
پخش زنده از وبلاگ میهن ما
یزد
پخش زنده از وبلاگ میهن ما

ابزار هدایت به بالای صفحه

اسلایدر


مترجم سایت


آرامگاه حسام الدوله-بيرجند : آرامگاه حسام الدوله در خيابان شهيد منتظرى شهر بيرجند قرار دارد و مدفن حسام الدوله، يكى از رجال بيرجند در دوره قاجاريه است. اين بناى تاريخى با وسعتى بيش از چهارصد متر مربع داراى پيش ايوانى سرتاسرى است كه از كف صحن آرامگاه مرتفع‏تر مى ‏باشد.
آرامگاه خواجه خضر- بيرجند : آرامگاه خواجه خضر با مساحت 35814 مترمربع در خيابان شهيد منتظرى شهرستان بيرجند قرار دارد. سازندگان بنا دو نفر به نام‏هاى «خواجوى» و «منصف» بودند و در اوايل دوره قاجار اين بنا را ساختند.
مزار سلطان ابراهيم رضا(ع) : مزار سلطان ابراهيم رضا(ع) در شرق شهر بيرجند ودر روستاى گزيك از توابع طبس مسينا قرار دارد كه فاصله آن تا شهر بيرجند حدود يكصد و چهل كيلومتر است. سلطان ابراهيم رضا(ع) از برادرزادگان حضرت رضا(ع) بوده كه دراين مزار مدفون است و موردتوجه اهالى منطقه مى‏باشد. بناى اين آرامگاه راكه به صورت پلان چهارضلعى است به دوره تيمورى نسبت مى‏دهند.

مزار گل، بيرجند : مزار شيخ شمس الدين معروف به مزار گل يكى از بناهايى است كه در جنوب شهر بيرجند و در روستاى گل قرار دارد.اين بناى تاريخى در دامنه تپه‏اى احداث گرديده و شامل يك ايوان در وسط و دو حجره در دو طرف است.

آرامگاه بوذرجمهر قايني : بناي تاريخي آرامگاه بوذرجمهر قايني در فاصله 3 كيلومتري جنوب شهر قاين در دامنه و شيب شمال شرقي كوه ابوذر قرار گرفته است. اين بنا در حقيقت مجموعه اي است شامل بناي آرامگاه كه حالت مركزيت و محوريت دارد و فضاهاي معماري خدماتي و اقامتي. 

 آرامگاه ابوالمفاخر:
بناي آرامگاه ابوالمفاخر در حاشيه شهر قاين واقع شده است. بناي آرامگاه با حدود 71 مترمربع مساحت، داراي پلاني هشت ضلعي است كه ورودي آن بصورت پيش آمدگي با طاق جناغي در جبهه جنوب غرب آن قرار گرفته است.


آرامگاه ابن حسام خوسفي :
بناي تاريخي آرامگاه ابن حسام خوسفي، شاعر برجسته قرن نهم هـ. ق بر فراز صخره‌اي سنگي در حاشيه شمالي شهر خوسف و در كنار مزارع آن واقع شده است.. اين بنا ابتدا در دوره صفويه بنا شده و بعد‌ها به خصوص در دوره قاجار تغييراتي در آن داده شده.


آرامگاه تورانشاه :  اين بنا در حاشيه جنوبي شهر سرايان واقع شده ودر منطقه اي قرار گرفته كه پيرامون آنرا قبرهايي فراگرفته اند. بنا داراي نقشه هشت ضلعي است و ورودي آن در ضلع شمال شرقي آن قرار گرفته است.

Share

رباط آسف : در فاصله حدود 10 كيلومتري شرق روستاي شوشود در ميانه دشت رباطي وجود دارد كه نمونه بسيار جالب و سالم‌ترين رباط در محدوده شهرستان بيرجند مي‌باشد. ورودي رباط در جبهه جنوبي آن قرار دارد و شامل طاقي است بلند و به فرم جناغي. پس از سردرورودي حياط يا ميانسراي رباط قرار دارد.

رباط چاهك :
اين بنا در داخل روستاي چاهك واقع شده است. بنا شامل ورودي، صحن، طاقنما ها و اطاقهاي اطراف حياط، اصطبل و محل سكونت كاروانيان است. ورودي بنا در ضلع غرب آن واقع شده و داراي طاق جناغي است. پس از ورودي، صحن بنا واقع شده است. بنا به دوره صفويه تعلق دارد.


رباط زردان :  بناي تاريخي رباط زردان در حاشيه جنوب روستاي زردان واقع شده است. اين بنا با نقشه چهارضلعي داراي ورودي، هشتي، صحن و اتاقها و تالارهاي اطراف صحن مي باشد. اين بنا به دوره صفوي تعلق دارد. 

رباط مورشك :
اين بنا در منطقه اي خشك و كويري در حاشيه دق رباط، در فاصله 42 كيلومتري جنوب غرب سه قلعه و 56 كيلومتري شمال شرق ديهوك در مسير كارواني يزد و مناطق مركزي فلات ايران به طرف قهستان و خراسان واقع شده است. اين بنا با 577 مترمربع وسعت، با نقشه چهارضلعي كامل داراي سردر ورودي، حياط، راهرو دور تا دور حياط و حجره هايي براي سكونت و استراحت كاروانيان است. دوره تاريخي اين بنا بر اساس فرم معماري و نيز شهرت آن كه ميان مردم محل به رباط شاه عباسي شهرت دارد، به دوره صفويه تعلق دارد.

Share

آب انبار اميرآباد : در داخل روستاي اميرآباد در فاصله حدود 5 كيلومتري غرب بيرجند ، آب انباري در داخل روستا قرار دارد. اين بنا در نزديكي باغ وعمارت اميرآباد بنا شده و با توجه به موقعيت قرارگيري علاوه بر استفاده  اهالي روستا توسط مسافريني كه مسير بيرجند به خوسف و بالعكس را طي مي كرده اند نيز مورد استفاده واقع مي شده است .با توجه به موقعيت مكاني و ارتباطي كه با باغ و عمارت اميرآباد داشته است ،از بناهاي دوران قاجار بشمار مي رود .

آب انبار بجد : آب انبار بجد در داخل روستاي بجد واقع شده است . اين بناي تاريخي در موقعيت جغرافيايي 59 درجه و19 دقيقه و 30 ثانيه طول شرقي و 32 درجه و 50 دقيقه و 20 ثانيه عرض شمالي قرار گرفته است . اين بنا متعلق به دوره قاجاريه است .

آب انبار علي آباد :
آب انبارعلي آباد در روستاي علي آباد از توابع دهستان طبس مسينا- بخش درميان شهرستان بيرجند بنايي است ساده شامل سر در وردي ، پلكان ورودي ، مخزن و پوشش مخزن. اين آب انبار از بناهاي دوره قاجار به شمار مرود .


آب انبار حاجي علي رضا بيك : قدمت اين آب انبار به دوره قاجاريه بر مي گردد . باني و واقف اين بنا « حاجي علي رضا بيك » مي باشد  واين بنا در زمان حشمت الملك ساخته شده است . آب انبار در نواحي گرم و خشك از جمله ملزومات مهم براي تداوم زندگي در اين مناطق بوده و در اكثر محلات شهري و روستاها يك يا چند آب انبار وجود داشته است .

Share

موزه باستان شناسي بيرجند : موزه باستان شناسي با وسعت 600 متر مربع زيربنا در طبقه دوم كاخ و عمارت مركزي اكبريه قرار گرفته است . بعد از موزه باستان شناسي توس مهمترين موزه باستان شناسي خراسان محسوب مي شود . اين موزه از بخشهاي مهمي چون بخش سفال ، سكه ، فلز و مفرغ ، قرآن و كتابت ، اسلحه و ابزارآلات جنگي و مواريث خاندان علم تشكيل شده است .
موزه باستانشناسي شامل سه قسمت پيش از تاريخ ،دوره تاريخي و دوره اسلامي است در بخش پيش از تاريخ ،اشيايي ازدوره نوسنگي (هزاره دوم قبل ازميلاد)كه برخي نمودار تكامل هنر و صنعت چهار هزار سال پيش محسوب مي شود و برخي نيز بيشتر وسايل كاربردي بوده است ،در معرض ديد قرار دارد .ظروف سفالي و سكه ها ،علاوه بر جنبه هاي كاربردي ،القا كننده اعتقادات ،جهانبيني وهنر آن دوره است .اشياي دوران تاريخي به دوره هاي سلوكي،اشكاني وساساني مربوط مي شود كه در طبقه دوم به نمايش در آمده است.

 

موزه مردم شناسي مجموعه عمارت اكبريه : موزه مردم شناسي در طبقه اول كاخ موزه اكبريه و به منظور نمايش آداب و رسوم و نوع پوشاك مردم ،مشاغل و حرف و هنرهاي سنتي منطقه جنوب خراسان ،در سال 1374 بوجود آمد. قدمت اشياي موزه مردم شناسي به 100 سال پيش بر مي گردد. اشياء اين موزه ،حكايت از اعتقادات خاص مردم بيرجند مي باشد .مجسمه هاي كه در اين موزه به نمايش گذاشته شده اند عبارتند از: قاليبافي ،پارچه بافي ،گمانه زني سفالگري ،عطاري،دست آسي،حكيم باشي،آرايشگري،مراسم عروسي،جلك زني،حلاجي،كفاشي،آهنگري،سبد بافي،برداشت محصولات كشاورزي،كاشت،داشت،برداشت و… كه در قالب 28 عدد مجسمه به نمايش در آمده  است .

 

موزه شهدا بيرجند  : گنجينه شهداء با جمع آوري دهها اثر به جا مانده از گلگون جامه گان شهيد ( چون وصايا ، مناجاتنامه ها ، خاطرات ، البسه ، اشياء و …. ) و دهها اثر هنري مرتبط با فرهنگ شهيد و شهادت ، عرصه مناسب پژوهش و تفكر را براي مشتاقان ، فراهم نموده است .گنجينه شهدا با همكاري و مشاركت ميراث فرهنگي و بنياد شهيد انقلاب اسلامي بيرجند و به پاس تكريم از مجاهدت نام آوران عرصه اقتدار ملت در بناي تاريخي – مذهبي آرامگاه خواجه خضر كه مورد احترام اهالي شهر مي باشد  در روز جهاني موزه و هفته ميراث فرهنگي راه اندازي گرديد.

Share
بند دره : اين بنا در دوره قاجار در زمان حكمراني امير حشمت الملك علم ساخته شده است. بند يا سد تاريخي دره ، بنايي است عظيم از سنگ ، آجر و ملات ساروج كه بر مسير سيلابي در رشته كوه باغران احداث شده است . اين بنا با 31 متر طول تاج ، 3 الي 5 متر عرض تاج و حدود 13 متر ارتفاع ، مهمترين بند تاريخي در بيرجند محسوب مي شود .

بند عمر شاه : بند تاريخي عمر شاه در فاصله دو كيلومتري جنوب غرب بيرجند و در داخل رشته كوه باغران بنا شده است . اين سد  از سازه هاي آبي متعلق به دوره  قاجار است ،  اين سد در دوره قاجار و زمان حكمراني حشمت الملك علم بنا شده است.

 
بند تجنود : بند تاريخي تجنود در فاصله حدود 2 كيلومتري شمال غرب روستاي تجنود قرار دارد. طول تاج اين بند 26 متر، عرض تاج 5/5 متر و ارتفاع آن از پايين ترين نقطه رودخانه 14 متر است. قسمت پايين بند در دوره هاي معاصر تخريب شده واين امر باعث شده آب در پشت بند جمع نشود. اين بنا در اواخر دوره قاجار و به دستور ابراهيم خان شوكت الملك ، حاكم وقت منطقه ساخته شده است.

Share
كوه باقران، بيرجند : رشته كوه باقران كه از شمال غربى به جنوب شرقى امتداد مى ‏يابد، حدود يكصد كيلومتر طول و 13 كيلومتر عرض دارد و بلندترين قله آن 2595 متر ارتفاع دارد.

كوه مومن آباد بيرجند : رشته كوه مؤمن آباد يا مينا آباد نيز به موازات آن امتداد مى ‏يابد كه بلندترين قله آن به نام «بن در» 2782 متر ارتفاع دارد.

ساير ارتفاعات استان :
ساير كوه‏هاى مهم استان عبارتند از: شاه كوه با ارتفاع 2732متر كه در غرب نهبندان است، كوه‏هاى گلرك با ارتفاع 2481 متر، زين‏آباد با ارتفاع 2419 متر، بازو با ارتفاع 2352 و بزو با ارتفاع 2335 متر كه در جنوب شرقى شهرستان بيرجند قرار دارند و كوه‏هاى باران با ارتفاع 2518 متر و آتشكده با ارتفاع 2159 متر، كه در شمال شوسف واقع شده‏اند.

Share

آبشار گيوك، بيرجند : اين آبشار در انتهاى دره‏اى سرسبز قرار دارد و مجموعه‏ اى از چندين آبشار است و مرتفع‏ترين آن‏ها هشت متر ارتفاع دارد.


آبشار چهار ده، بيرجند : اين آبشارها در انتهاى دره‏اى به همين نام در ارتفاعات باقران در شمال بيرجند قرار دارند. در اولين و مرتفع‏ترين اين آبشارها آب از ارتفاع حدود هفت مترى به پايين سرازير مى ‏شود.

Share

روستاي ماخونيك:  روستاي ماخونيك در منطقه اي كوهستاني و در دامنه جنوبي كوهي بنام ماخونيك واقع شده است .اين روستا مركزيت منطقه اي را داراست كه متشكل از 12 روستا است كه ماخونيك بزرگترين آنهاست و اهالي 21 روستاي ديگر اصل و نسب خود را از ماخونيك مي دانند .اين روستا ها از نظر مذهب ،معيشت ،شيوه زندگي و اوضاع اجتماعي با يكديگر وجه اشتراك زيادي دارند .ويژگي جالب اين روستا قوام و دوام سنتها وآداب ورسوم مردم آن است كه با گذشت زمان دستخوش كمترين تغيير وتحول نشده است .

روستاي خور: بافت تاريخي روستاي خور تحت تأثير شرايط اقليمي و جغرافيايي محيط شكل گرفته است . خانه‌هاي گلي با برخورداري از پوششهاي گنبدي ، حياط مركزي ، بادگير‌ها، اتاقهاي محاط بر حياط ، هشتي و دهليز ، ديوارهاي قطور ، حوض و باغچه‌هاي ميانسرا ( حياط ) كه به گونه‌اي هماهنگ و منسجم و مطابق با اقليم منطقه ساخته شده‌اند از ويژگيهاي اين بافت است . بناهاي تاريخي اين روستا متعلق به دوره صفويه است .

Share

ويژگي موسيقي جنوب خراسان حركات ريتميك و نمايشي است. موسيقي در اين منطقه به ويژه در شهرستان بيرجند از سابقه‌اي طولاني برخوردار است. اين شهرستان داراي رقص‌ها و موسيقي‌هاي بسيار متنوعي است. ريتم‌هاي پنج ضربي (سه‌تايي و دو تايي) متداول در اين منطقه داراي ويژگي‌هاي خاص خود است و در ديگر نقاط ايران مرسوم نيست. در منطقه قهستان و بيرجند ترانه‌ها و آوازهاي زيبا و حماسي‌ترين رقص‌ها و آهنگ‌هاي سازي و آوازي رواج دارد.
سازهاي محلي بيرجند عبارتند از: دهل، سرنا (ساز)، دايره و ني كه معمولا توسط خود نوازندگان ساخته مي‌شوند.
برخي قطعات موسيقي ويژه رقص‌هاي محلي در اين منطقه عبارتند از: اصيل، ناره ناره، چنشتي، چپ و راست، شيرجه، احوال، سه ضرب و... . علاوه بر رقص‌هاي انفرادي، دو نفره و گروهي، رقص‌هاي ديگري نيز وجود دارد كه چون رقصندگان آن‌ها به چوب بازي نيز مي‌پردازند، در رديف « چوب بازي‌ها» به حساب مي‌آيند. اين رقص‌ها پيچيده و سخت هستند و نياز به مهارت، تمرين و انعطاف بدن دارد. آهنگ‌هاي ويژه چوب‌بازي عبارتند از: آزاد، كنار به خاك، وسط به خاك، پك پك، دست به خواب، پشت و گندم‌كاري.
آهنگ‌هاي متداول و قديمي اين منطقه نيز عبارتند از: عروس كشو (عروس‌كشان)، محمل، روش (شبيه مارش است)، نصر و جو (نصر و جان)، كوچه باغي، سبزه نمكي، غلام پخش، پيش باز، لالايي، استقبال (خوش‌آمدگويي) و غيره.
نوعي دو بيتي‌خواني موسوم به (فراغي) نيز در اين منطقه رواج دارد: روستاييان دايره‌وار دور هم مي‌نشينند و هر يك با خواندن دو بيت از اشعار محلي به بيان هجران و فراق خود مي‌پردازند. شيوه خواندن يكسان و تكراري است و هر فرد بيت آخر را به گونه‌اي مي‌خواند كه نفر بعد از لحن خواندن آن مي‌فهمد كه نوبت اوست و بايد فراغي را ادامه دهد.

Share

لولو:

اين بازي در حقيقت همان قايم باشك مشهور است. به اين ترتيب كه يك نفر با نام استاد يا اصطلاحا استا دو دست خود را در كنار هم قرار داده و انگشتان شصت و انگشت اشاره را به هم چسبانده تا حفره اي داخل دستانش ايجاد گردد و سپس ساير افراد كه در بازي حضور دارند و بسته به افراد بازي كن تا ده نفر را ممكن است شامل گردد با انگشت اشاره خود به داخل سوراخ دست استا اشاره مي كنند و با هم واژه «لولو» را تكرار مي كنند. در اين هنگام استا سر يكي از بازيكنان را مي گيرد و چشمانش را با دستانش مي بندد و ساير افراد در سريع ترين زمان ممكن به اطراف دويده و قايم مي شوند. در اين هنگام استا بنا به تشخيص خود آن فرد را رها كرده  تا بدنبال افراد بگردد، فرد مورد نظر به دنبال مكان مخفي شدن افراد مي گردد و بايد افراد را پيدا كند و چنانچه افراد را پيدا كند بايد دستش را به سر آن ها بزند و اصطلاحا آنان را كل كند و اگر نتواند يعني افراد سريع تر از مخفيگاه بيرون آمده و خود را به استا رسانده و دست خود را به سر استا بزنند، آن گاه برنده مي شوند و فرد مورد نظر بازنده است.


سيه جو :

اين بازي، ماهيتي فكري - فيزيكي دارد به اين ترتيب كه ابتدا فردي به عنوان استا ، افراد بازيكن را دور خودش جمع كرده و سپس شي، جسم يا مورد خاصي را در ذهن خود مجسم كرده و اصطلاحا در نظر مي گيرد و سپس به ترتيب افراد گروه هر كدام با يك سئوال بايد آن مورد را تشخيص بدهند. البته با هر يك سئوال افراد، استا راهنمايي مختصري نيز به افراد مي كند، مثلا دور يا نزديك بودن به مورد. در اين چرخش كه هر فرد در هر دور يك سئوال مي پرسد، چنانچه فردي مورد در نظر گرفته شده را تشخيص دهد، استا با گفتن « بزن و بگير چكار داري » شلاقي را به فرد مي دهد تا دنبال ساير افراد كرده و آن ها را از دور استا دور كند. البته افراد نيز از دور استا دور شده و مشغول سرگرم كردن فرد مورد نظر مي شوند. در اين جا دو موضوع مطرح است. نخست اينكه فرد شلاق به دست بايد تا زماني كه استا واژه « سيه جو » را نگفته به دور كردن افراد از استا و خودش بپردازد و به محض شنيدن واژه ياد شده خودش را در اولين فرصت به استا رسانده و شلاقش را تحويل استا داده او را كل نمايد و در اين صورت برنده است و دوم اينكه ساير افراد بايد مترصد باشند تا در هر فرصتي به فرد مورد نظر حمله ور شده و طوري او را بگيرند كه نتواند خود را به استا برساند. در اين صورت كه موفق شوند او را بگيرند بايد چشمانش را با دست گرفته و سه نفر به ترتيب خاك سر، خاك پا، خاك دست و شلاقش را براي استا مي آورند. البته به جز شلاق كه اصل شلاق را تحويل استا مي دهند مشتي خاك را با ذكر اين كه چه خاكي است (سر، پا يا دست) براي استا آورده و استا مي داند هر كدام را چه كسي آورده است و شلاق را قايم مي كند.
سپس فرد را پيش استا آورده و بايد ابتدائا به استا بگويد سلام. پس از جواب سلام از استا، استا از او مي پرسد: كجا رو تاختي ؟ كجا رو باختي؟ كجا رو كله انداختي؟ فرد بايد محدوده اي را كه رفته، مكاني كه گرفتار شده و جايي كه به زمين افتاده را بگويد. سپس استا از او مي پرسد خاك سر، خاك پا، خاك دست و شلاقت را چه كسي آورد؟ و بايد آن فرد درست جواب بدهد و هركدام از سئوالات را كه نتواند جواب درست بدهد تعدادي شلاق بايد به حساب خود منظور نمايد. سئوال آخري نيز اين است كه مكان شلاقش را حدس بزند.... سپس بازي مجددا پيگيري مي شود.

كل بازي :

اين بازي شباهت هايي با بازي لولو دارد. به اين ترتيب كه ابتدا با توافق افراد حاضر در بازي دو تا چند مكان مشخص كه معمولا قطعه ديوار مي باشد به عنوان كت مشخص و تعيين مي گردد سپس با توجه به شرايطي يك فرد انتخاب گرديده و بايد بقيه افراد را كل كند ( به اين معني كه دستش را بر سر ان ها بزند) البته فقط در حالتي كه افراد دستشان از محل هاي مشخص يا همان كت جدا بشود. ضمن اينكه افراد نبايد هميشه در يك كت مانده و بايستي مدام در حال جابجا شدن بين كت ها باشند. بدين ترتيب چنانچه فرد مورد نظر بتواند همه افراد را كل كند برنده است و گرنه اصطلاحا مي سوزد.

نارگلي :

اين بازي از نوع بازي هاي با توپ است. توپ مورد استفاده نيز اصطلاحا به توپ هفت پوست مشهور است و يا همان توپ تنيس با قابليت ارتجاع عالي. براي انجام اين بازي و همان گونه كه از نامش پيداست، ابتدا هفت سنگ تخت و با مساحت در حدود حداقل 2 سانتي متر مربع تا حداكثر 7 سانتي متر مربع كه از بزرگ به كوچك بر روي هم قرار مي گرند. سپس افراد به دو گروه تقسيم مي شوند و در فاصله مشخصي از سنگ ها قرار مي گيرند كه معمولا در حدود 7 تا 10 متر مي باشد و سپس افراد دو گروه به تناوب و يكي در ميان با نشانه گيري توپ را با شدت به سمت هفت سنگ پرتاب مي كنند و در هر پرتاب يك نفر از گروه مقابل در نزديكي هفت سنگ مي ايستد تا اگر توپ به هفت سنگ برخورد كرد آن را مهار كرده و به يارانش پاس بدهد، در حالي كه بقيه افراد دو گروه در يك خط مستقيم ايستاده مي مانند و هر يك بتواند با ضربه توپ سنگ ها را حتي يك عدد از جايگاهش بريزد در آن صورت افراد گروه مقابل توپ را گرفته و با پاس كاري به ياران خود مي سپارند تا از جايي كه مشخص است به افراد حريف بزنند. البته اين زدن توپ در صورتي منجر به باخت تيم مقابل مي شود كه دست افراد تيم مقابل به كت نخورد. هرچند ناچار مي باشند، افراد تيم مقابل براي چيدن مجدد سنگ ها از كت خارج شده و به سمت هفت سنگ بيايند. در اين هنگام چنانچه چيدن سنگ ها بر روي هم تكميل شد و توپ به اين افراد برخورد نكرد افراد با صداي بلند داد مي زنند نارگلي و به اين ترتيب يك امتياز به اين افراد اضافه مي شود و چنانچه توپ با آنان برخورد كرد يك امتياز به حريف اضافه مي شود و مجددا بازي تكرار مي شود.

سنگ تلك تلك  :

بازي سنگ تلك تلك نيز يك بازي گروهي است كه افراد در دو دسته جداگانه و به سرپرستي دو استا رودرروي يكديگر قرار مي گيرند. شرح بازي به اين صورت است كه پس از اين كه گروه ها مشخص شده و سر گروه ها (استا ها) تعيين شدند آنگاه افراد در فاصله حدود 5 متري روبروي هم صف آرايي مي كنند و به صورت نظامي مي نشينند و سعي مي كنند ژست ثابتي به خود بگيرند. سپس دو استا در فاصله ميانه دو گروه مستقر مي شوند و دو قطعه سنگ نيز در وسط  و در حد ميانه دو دسته قرار مي گيرد تا از كوبيدن آن دو با هم صدا ايجاد شود. ابتدا يكي از استا ها به سمت گروه خود رفته و درگوشي به هر كدام از آن ها نام مشخصي را مي گويد و در حقيقت ان ها را با آن نام رمزي مي شناسد و البته اين نام در هر دور بازي بايستي تغيير نمايد.
سپس به ميانه جايگاه برگشته و با دستان خود چشم استاي ديگر را كه در ميانه ميدان پشت به ياران خود نشسته است، مي گيرد و يكي از ياران خود را با نام مستعار صدا مي زند كه فلاني بيا. سپس آن فرد مي ايد و دو سنگي كه در جلو استا موجود است را به يكديگر مي زند تا صداي تلك بكند و سپس به سرجاي خود با آرامي بر مي گردد و ژستي مشابه قبل مي گيرد تا مشخص نباشد.
پس از اينكه اوضاع آرام شد، استا چشم استاي مقابل را باز كرده تا تشخيص بدهد كدام يك از افراد اصطلاحا تلك سنگ را باعث شده است. در اين هنگام اگر درست تشخيص بدهد برنده شده و وضعيت براي گروه  مقابل بايد اتفاق بيفتد و گرنه وضعيت براي همين گروه تكرار مي شود.

كبودي :

اين بازي، همان بازي كبدي است كه در كشورهاي پاكستان و شبه قاره هند و استان سيستان و بلوچستان ايران، طرفداران متعدد و قدمت طولاني دارد و در سال هاي اخير نيز تيم ملي ايران در اين رشته شكل گرفته و در مسابقات بين المللي شركت مي كند. در پيشبر به اين بازي كبودي مي گويند.
شرح بازي به اين صورت است كه افراد در دو دسته تا 5 نفري در دو سوي زمين واليبال قرار مي گيرند و به نوبت از هر يك از گروه ها فردي به زمين ديگري وارد شده و واژه كبودي را به صورت كشيده و بدون قطع نفس ادا مي كند و به افراد دسته مقابل حمله مي كند. در اين صورت چنانچه دست اين فرد در حال كبودي گفتن به يكي از افراد حريف برخورد كند، آن فرد از جريان بازي بايد خارج شود و اين فرد مهاجم بايد سريع تر خود را به زمين خودي برساند. البته در بازي معمولا فرد سه بار مجاز است تا واژه كبودي را تكرار نمايد. اگر افراد دسته مقابل بتوانند اين فرد را قبل از بازگشت به زمين خودي، مهار نموده و نگذارند تا به زمين خودي با گفتن سه بار نفس مجاز برگردد، بنابراين فرد وارد شده به زمين اصطلاحا مي سوزد و از جريان بازي بايد خارج گردد. اين مراحل ادامه مي يابد تا يكي از دو دسته، يارانش را از دست بدهد و تيم مقابل به عنوان برنده معرفي مي شود.

شم يك شم :

بازي شم يك شم،  در حقيقت، همان بازي شنبه، يكشنبه است كه به اختصار به تلفظ شم يك شم  تبديل شده است. در اين بازي كه باز هم از جمله بازي هاي با توپ است افراد به نوبت مقابل يك ديوار مي ايستند و با دست توپ را به بالاترين نقطه ديوار پرتاب مي كنند و پس از برگشت توپ (در بازي هاي سطح پائين توپ گرفته مي شود و در سطوح بالاتر بدون گرفتن توپ، توپ مجددا به بالا پرتاب مي شود) فرد با صداي بلند مي گويد شم، يك شم، دو شم و .... پنج شم، جمعه، كدو و آخرين مرتبه بايد با سر توپ را بزند و مي گويد كله. در هر كدام از مراحل 9 گانه ياد شده چنانچه تعادل توپ از دست خارج شود و به زمين بخورد، فرد اصطلاحا سوخته و از جريان بازي خارج مي شود تا نوبت به افراد ديگر برسد و اين چرخه ادامه پيدا مي كند.

كرقدينگ :

كرقدينگ بازي دو نفره اي است كه شايد بيشترين لذت آن و سرگرمي ناشي از آن متوجه تماشاگران اين بازي باشد. براي همين، اين بازي بيشتر و البته هميشه در مراسم عروسي صورت مي گرفته است و اصولا يك بازي خانگي و زير سقف محسوب مي شود. براي انجام اين بازي دو نفر داوطلب مي شوند تا توسط يك داور چشمانشان با يك پارچه بسته شود و سپس به صورت نيمه نشسته و روبروي هم قرار مي گيرند. در اين حالت هر دو نفر دست چپ خود را به يك نقطه مشخص مي گذارند و مثلا جسم خاصي نظير يك لنگه كفش را مي گيرند، تا موقعيت آن ها براي يكديگر مشخص باشد. بنابراين هر دو نفر دستانشان را بر روي يك لنگه كفش گذاشته و  هر كدام در دست راست يك جسم شلاق مانندي را براي ضربه زدن به حريف در دست دارند. در اين هنگام و به نوبت ابتدا يك نفر مي گويد كورقدينگ و نفر ديگر مي گويد دينگ و سپس جايش را به راست و چپ عوض مي كند. فرد اولي از صداي دينگ فرد دوم بايد جايش را حدس زده و يك ضربه بر او وارد كند و پنانچه به او بخورد يك امتياز منفي و اگر جاي خالي بدهد و به او نخورد يك امتياز منفي برايش منظور مي شود و اين مراحل ادامه پيدا مي كند.

تشله بازي :

تشله بازي، بازي معمول است كه با نام هاي متعددي در مناطق مختلف رايج است و نوع بازي آن نيز تاحدودي مشابه مي باشد. در پيشبر اين بازي معمولا در زمستان ها و به خصوص در سيزده روز تعطيل نوروز با شدت تمام انجام مي گرفته و طرفداران متعددي نيز داشته است.
مراحل انجام اين بازي به اين صورت است كه ممكن است در دو نوع انجام بگيرد: مردك و بللو مردك يعني بازي به صورت انفرادي و امتيازات هر فرد جداگانه براي خودش اندوخته شود و بللو يعني تيمي بازي كردن كه در قالب دو تيم افراد با يكديگر بازي كرده و امتيازات هر گروه با هم جمع مي شود.
معمولا جمع امتيازات تا عدد 30 متداول است ولي تا حد زيادي سقف امتيازات، قراردادي مي باشد. افراد بازيگر در مردك، حداقل دو نفر مي باشد و در بللو معمولا ضرايبي از عدد 2 مي باشد مثلا 4 نفره يا 6 نفره يا نهايتا 8 نفره. به ازاي هر نفر يك خانه بايد موجود باشد و خانه چاله اي است به عمق حدود 3 سانتي متر و مساحت سطح يك كف مشت. اين خانه ها به رديف كنده مي شوند و فاصله بين هر دو خانه معمولا از يك تا يك و نيم متر مي باشد.
از ديگر الزامات تشله بازي، وجود سكويي مناسب در امتداد خانه ها است كه اصطلاحا به آن سركته گفته مي شود. سركته جايي است كه افراد در آغاز بازي بايد از آن نقطه بازي را شروع نموده و تشله ها را پرتاب نمايند.
معمولا افراد مختلف براي پرتاب تشله حالات مختلفي به انگشتانشان مي دهند كه به آن دم يا دب گفته مي شود.
شروع بازي به اين شكل است كه يك گروه در سر كته قرار مي گيرند و گروه ديگر در سر خانه ها به صورت يكي در ميان تشله هاشان را مي چينند و سپس افراد سر كته به نوبت با نشانه گيري تشله هايشان را به سمت تشله هاي گروه نشانده نشانه گيري و پرتاب مي كنند. اگر تشله هاشان به همديگر برخورد كند، يك تير محاسبه و به امتيازات اضافه مي شود و بايد پس از كسب هر امتياز باز تشله را در خانه بيندازند و مجددا نشانه گيري كنند، هرچند زدن متوالي به تشله هاي مختلف بلامانع مي باشد. اگر تشله ها برخورد نكند و خانه اي نيز تصاحب نگردد بازي به طرف مقابل منتقل مي شود و اين دور بازي تا زماني كه يك خانه موجود باشد و كسي تصاحب نكرده باشد، ادامه مي يابد و گرنه مجددا با رفتن گروه ديگر به سر كته از نو بازي شروع مي شود.
اگر در هر دور بازي تشله دو يار كه از تيمي مي باشند كه از سركته بازي را شروع كردند، به هم برخورد كند (تصادفي يا غير تصادفي) اصطلاحا تيرجوونك مي شود و تمام امتيازات آن دور بازي بايد باطل گردد.

كوش بازي :

اين سرگرمي اصطلاحا كاركردي مشابه و جايگزين همان ده، بيست، سي، چهل و ... صد دارد و نفر اول و دو م و ... هر بازي را مشخص مي كند. به اين ترتيب كه افراد در يك صف به رديف مي ايستند و پاهاي خود را به فاصله عرض يك شانه باز مي كنند و سپس به نوبت از كمر به جلو خم شده و لنگه كفششان را كه در دست دارند با شدت هر چه تمام تر از ميان پاهايشان به بيرون پرتاب مي كنند. هركسي از همه بيشتر پرتاب كرد نفر اول و هر كسي كمتر پرتاب كرد نفر آخر مي شود. اين سرگرمي در حقيقت مقدمه اي براي شروع بازي ها مي باشد.
سنجش ديگر براي گزينش افراد براي شروع بازي در اول يا دوم يا ... آخر بازي كردن اين است كه هر كسي سريع تر بگويد اولكم ، دومكم و ... بازي را شروع مي كند.
استا استا علله  اين سرگرمي نيز از نوع گزينش افراد براي قرار گرفتن در يك گروه در بازي ها مي باشد. فرآيند انجام كار به اين ترتيب است كه دو نفر يا سه نفر يا به تعداد گروه ها سرگروه تعيين مي شوند به نام استا. سپس افراد به همان تعداد توزيع مي شوند و از استا ها فاصله گرفته براي خودشان با توافق نامي تعيين مي كنند و دست در شانه يكديگر به پيش استا ها مي آيند و مي گويند اساتا استا علله و سپس استا مي گويد علله و آن افراد نام خودشان را مي گويند مثلا كي سيب و كي پرتقال. آن وقت استاي ديگر نام يكي از افراد را مي گويد و هر كس نامش بود در بازي جزو گروه آن استا مي شود.

Share
X